Mijn weblog

kniepstuver

Wij hadden vroeger ( zucht wat wordt ik oud) een kwartet met allemaal groningse uitdrukkingen, waaronder de 'kniepstuver' een gierigaard, een vrek.

Ik wil mezelf geen vrek noemen, maar een kniepstuver kan ik soms wel zijn, en dan met de gekste dingen.  Zo ben ik een echte kniepstuver met knijpers. Ja vraag me niet waarom want het is verrekte onhandig als je weer de zoveelste was wil ophangen en dat probeert met een minumum aan knijpers: sokken in stelletjes bij elkaar, nog niet genoeg; nou dan ook maar de onderbroeken bij elkaar, kom ik nog niet uit, die loodzware natte spijkerbroek van man-lief dan maar aan een pielig zielig wasknijpertje die ook al een arm verloren heeft? zucht het is niet makkelijk een kniepstuver te zijn in wasknijpers. Toch zag ik  ze gister nog liggen in de winkel en toen dacht ik: ''ach wasknijpers? die zijn niet nodig...."

Ik heb nog wel wat dingen waar ik een kniepstuver in ben ( heel veel eigenlijk) Zo was ik de kleren niet elke dag ( iets wat hier in Israel not-done is; twee keer dezelfde kleren aan) ach de Hollander zal het verschil niet zien; afdragen van kleren zijn israeli's wel goed in!! Ons oudpapier wordt hier thuis her en her gebruikt. (tekeningen, kachel, hamsterkooi) Terwijl er dus niet zoiets is als 'oud-papier''  in Israel hier geen gratis schoolreisjes voor de kids. Komt dat doordat het tropische regenwoud gered is door de actie van mij en mijn klasgenoten? heeft die preek over de ozonlaag zoveel indruk gemaakt? of is het gewoon de aard van het groningse beestje? Men zegt dat Joden ook gierig kunnen zijn, nou ik merk er weinig van hier in Israel; water wordt in overvloed, terwijl het regent, gespoten over de schone blinkende stoepjes, wasknijpers worden er in grote getale ingekocht, en oud-papier hebruik je niet; nee je kapt een boom voor een schoon nieuw blaadje. Manlief zal dan wel rotterdams-gul zijn ofzo, en naast mijn groningse kniepstuverigheid zijn we als gezin aardig in balans: dat regenwoud zal ik persoonlijk niet kunnen redden; maar die nieuwe knijpers zal ik vanmiddag wel kopen!

Feest!

Nes werdt 10 jaar. Nu begint het toch echt eng dichtbij te komen hoor. Ik weet nog tot in de kleinste details hoe mijn tiende verjaardagw as, hoe ik me voelde, wat ik dacht, en nu wordt mijn eigen grote jongen alweer tien! wat een vent, wat een prachtig kind.

Aangezien Nes niet echt warm wordt van materialistische kado's hadden we samen een nieuwe traditie in het leven geroepen: een uitje! Hij koos voor Eilat, naar een park daar gaan. Helaas door wat 'voorvalletjes' ( laptop misbruiken en stuk laten vallen en dan de boel een beetje verdraaien, en de accu aansluiten, verkeerd om, in de saab en daardoor saab in de hens zetten) hebben we dat kado maar even vooruitgeschoven tot na Pesach....Grenzen stellen is niet onze sterkste kant, maar misschien wordt het ooit nog wat.

In ieder geval kreeg hij zijn taart, wat boeken en gaven we natuurlijk een knalfeest voor de klas. Want zoals gewoon in Israel wordt de hele klas uitgenodigd. Nes deed zijn religeiuse vriendje er nog bij en wat oude vriendjes uit Qatzir waardoor er hier zo'n 28 kids rondstapten. We gingen niet bowlen en huurden ook geen DJ of Clown in maar versierden cakejes. Nou dat is een gat in de markt hier in Israel, Nes mocht de lekkerste uitkiezen. Vervolgens zette Gab de bank die al jaren buiten in een leegstaand huis stond in de fik en de lol kon niet meer op. Ze gingen massaal hout zoeken in de buurt, spekjes er bij en genieten maar. Het feest van hun leven. Ik had 'Avatar' gehuurd maar daar keek alleen Raf met een scheef oog naar; de rest van de kids waren buiten bij het vuur.

Het was zwaar geslaagd en ik denk dat ik  mezelf maar ga verhuren als entertainer....

vrouwtje theelepel

Ik ben al een paar dagen thuis met een zieke Fief; groen snot, ontstoken oogjes, en koorts. We besloten vandaag maar even boodschappen te doen voor ik echt tegen de muren omhoog zou vliegen.

We wonen nog al afgelegen en dus is het even rijden. Bij het eerste kruispunt springt er opeens een vrouwtje-theelepel-replica voor mijn auto. Een oud vrouwtje, inclusief rood geruit hoofddoekje die stevig onder haar kin vastgeknoopt zat. Daardoor kwamen haar appelwangetjes nog beter uit. Ze gebaarde wat en  voor ik er erg in had zat ze bij ons op de achterbank... Met handen en voeten werd het me duidelijk gemaakt dat ze drie jaar geleden uit Rusland was geemigreerd. De appelwangetjes straalden, de ogen werden tot spleetjes fijn gedrukt zo enthousiast was ze dat ze mij als lift te pakken had gekregen. Tsja je moet wat zonder auto en zonder de taal te spreken, dan spring je gewoon letterlijk voor iemands auto en kom je ook wel waar je wezen moet. Ik vond haar erg innemend en probeerde zo goed en zo kwaad als het kon een gesprek te voeren en over de slingerweg naar het dal te rijden. Ik legde haar uit dat ik geen 'anglize' maar 'hollandize' was en dat dat wel ergens in de hoek van 'anglia' ( engeland) lag. Ik vroeg haar naar haar kinderen, de lach verdween maar met haar stompe vingertjes legde ze me uit: twee zoons in Rusland, twee dochters in Rusland ...en toen barstte ze in tranen uit; haar vijfde kind was anderhalf jaar geleden verdronken, Natascha, de moeder van haar kleindochter. Ze huilde als een ontroostbaar kind. En opeens was mijn kleine beetje russisch niet genoeg om haar te troosten, mijn engels, mijn spaans, mijn frans, mijn nederlands, niks was toereikend om haar te troosten. We bleven stil, tot we aankwamen waar onze wegen zouden scheidden. Ik keek haar in de achteruitkijkspiegel na en zag nog net hoe ze weghuppelde, en voor een auto sprong, als een echte vrouwtje theelepel had ze haar volgende lift al weer te pakken. R.I.P. Natascha, je bent niet vergeten.

kids

Rustig was het toen tweederde van de kids in Holland verbleven, Niet hoeven rennen en vliegen om op tijd thuis te zijn, geen ongeruste telefoontjes van ruzieende boys of boze juffen, geen gehaast voor clubjes en cursussen, niet hoeven nadenken of ze wel hadden gegeten en of dst genoeg was. Maar o wat mistte ik ze ook, dat gekwetter om me heen, dat warme lijfje sochtends vroeg in bed, die vele vragen waar ik geen antwoord op weet. Ik besef dat ons leven nu veel om hun draait, maar ik besef ook dat ik niet anders zou willen; ze doen me elke dag weer verwonderd en versteld staan, wat een voorrecht om hun moeder te zijn.

Nes, die o-zo-(over)gevoelig is, heftige emoties wisselen elkaar af in een moordend tempo, superslim kind die vaak iets te slim is voor zijn tere zieletje.

En dan Raf, zelfs ik krijg soms en dan nog geen hoogte van hem; op de gan had hij opeens hele verhalen over tornados, en dus besloot juf daar maar een werk-weekje van te maken. Nog steeds heeft hij elke dag drommen giebelende meisjes over de vloer; ze vinden zijn stoicijnse houding maar al te grappig. Hij noemt zichzelf eskimo  ( waar die dat nu weer van daan haalt?) hij brouwt soep met ze van levende torretjes, enge kruidjes en modder en zelfs het smetvrezerige buurmeisje wil meedoen. Toen we besloten hem fietsen te leren, fietste hij zo weg, wat nu leren? hij kon het gewoon in 1 keer.

Zoiets deed Nes met lezen, waar school hem had getest op dyslectie besloot ik toch door te zetten met de nederlandse taal. Veel plaatjes getekend en letters geschreven, aan lezen kwamen we niet toe. Tot hij zelf een nederlands boekje pakte en gewoon begon voor te lezen! gekke kids...

Fie Liep er ook zo vandoor; we hadden al dierengeluiden geoefend ( want dat kon haar vriendinnetje en naamgenoot Aviya) maar als we dan de koe na deden schoot ze in de lach, en bij de hond keek ze wat onnozel langs me heen. Dus we gaven het snel op. Fie doet het op haar manier, ze keek zag en stond! en niet veel later deed ze haar eerste passen. Denk maar niet dat ze die nu op commando zet; commando doet Fie niet aan. en als ze boos is trekt ze haar echte nike's uit en gooit ze op de grond. O-wee als je ze oppakt en weer aandoet; dan gaan ze met een nog hardere vaart weer uit en op de grond. ha.

jarig

Een jaar geleden;

Sagarijnig onderweg naar het ziekenhuis; sagarijnig omdat ik bang was; ze bewoog zo weinig, klopte het allemaal wel? we mochtten wachten, en wachtten, en wachtten. Uiteindelijk werd er naar me gekeken, kreeg ik wat opgewekte middelen toegedeeld, die me niet echt opgewekter maakten. Papa-to-be en Omia vertrokken want Nes zat bij een vriendje die niet op hem kon passen. Ik bleef duf en depri achter in een te vol ziekenhuis, op een bed, in een gang, vol voorbijsloffende mensen die smakken en vieze plekjes hadden.

Opeens voelde ik water sijpelen, zou het??? ik belde Gabriel die vervolgens terug vloog. Ondertussen belandde ik in een weeenstorm. De dokter geloofde me niet en dacht aan een centimeter of 2, hooguit! ik kotste zijn lelijke crocs onder en bedacht me zelf dat ik dus al meer dan 8 had....tsss domme dokter.

Zuster-de engel zag het en gaf me een middeltje om de boel wat te dimmen want die weeenstorm bleef en volgens mij kon zuster de engel niet echt contact met  me krijgen. Gabriel kwam binnen en 20 minuten later was ze daar; als dit geen wonder is, wat zal dan een wonder zijn? ons meisje, glimlach van God:

Aviah, God is mijn vader

Pia Immanuel Aviah

Je bent zo mooi,

zo lief, zo klein

Je bent het mooiste wat Hij maken kon,

het beste wat Hij bedenken kon,

Je bent van Hem, voor ons

Zijn glimlach..

Je begint te lopen met stoere  zwart-roze nikes aan je scheve iele wiebelpootjes ( om op te vreten) Precies zoals jij bent; stoer en toch ook wel erg meisjes-achtig lief. Je bolle buikje vooruit, je hoofdje ietwat scheef en daar ga je dan. De wijde wereld in, met aan beide kanten een grote sterke broer, die voor jou elke beer op de weg zal wegjagen, die jou zal leren hoe je in bomen klimt, hoe je torretjes ontleed en hoe je hutten bouwt. En jij, jij zal ze om je lange vingertjes winden, je zal ze versteld doen staan met je sterke willetje, met je prachtogen, met je bedwelmende lachje.

de mannen

De mannen waren uitgenodigd door de de Jong mannen. Dus daar gingen ze'elk met een koffertje in het holst van de nacht op weg naar het vliegtuig.

De meiden bleven thuis, de wacht houden en wachten tot de gasten ( zie vorig stukje) zouden komen. Ik zag er vreselijk tegen op en dan kan het alleen maar meevallen; Het was heerlijk; ik naaide een tas voor mijn dochter, ging statten met mijn meissie, bezocht vrienden, ging vroeg op bed, keek films, at wanneer en waar ik zin in had, danste het huis door en mistte mijn mannen. Helemaal toen het stormde, helemaal toen Raf ziek werdt......helemaal toen het gewoon genoeg was. en toen kwamen ze ook ongeveer weer terug.

Vol verhalen, over sneeuwmonsters, musea vol dinosaurussen, koud, sneeuw, en nog meer sneeuw.

fotos volgen nog

f&f

  Floor en opa-Frans kwamen langs. Opa Frans wordt al een bekende van Israel, en Israel wordt al bekend voor hem; hij kent de omgeving, na verschillende tochtjes letterlijk door de wildernis, beter dan ons. Floor was al bijna drie jaar niet geweest. We hebben genoten; zij van ons en wij van hun. 'Gelukkig' besloot Fief een onschuldige oog-ontsteking te krijgen en kon Eli dus lekker doorwerken want supertante Floor pastte op.

  Het huis knapte bijna uit zijn voegen nu het zeven personen moest herbergen maar gelukkig hadden we geen winterse taferelen zoals bij jullie maar gewoon heerlijk een waterig lente-zonnetje. Soms en dan een hoosbui en een windstoot maar voornamelijk lekker mirpesset (balkon)weer.

We konden de verjaardagen van de steenbokken, die erg goed vertegenwoordigd zijn in onze familie, samen vieren; Fie haar joodse datum viel op 30 december en Nes ( 17 jan) en Eli ( 6jan) kregen ook een slinger, een ballon, een kus en een kado. Samen met Kerst en oud&nieuw was er dus geen gaatje meer te vinden om ook Jaffo nog te bezoeken, dus reden te meer om gewoon snel weer eens te komen

ra-ra waar is ra-fa

Tis een aapaaate die rafa van ons:

Fie update

Voor de derde keer bij het consultatieburo geweest. De zuster die eerst nog wel gecharmeerd was van het nederlandse windje wat om ons heen hangt sprak me deze keer iets berispender toe: ''nu wanneer krijgt ze de eerste prikken? de griepgolf komt er ook aan hoor''  ik mompelde weer wat van '' na haar eerste verjaardag''  Juf-de-zuster was erg kordaat: '' mooi das over een dikke maand''  . Hmm ik denk dat ik de volgende keer Gabriel maar stuur, die is wat minder snel onder de indruk van juf-zusters.

Ze is 8,7 kilo en 72 cm, mogen jullie zeggen of dat dik, dun , lang of kort is. Ik zeg dat het perfect is :P

Verder heeft ze haar eerste stapjes gezet! ze is de snelste van de drie want zowel Nes als Raf deden dat ruimschoots na hun eerste verjaardag. Zuster-de-juf wil wel dat ze fysiotherapie krijgt voor haar koddige hoofje wat ze bij voorkeur wat naar rechts laat hangen. Ik schoot alweer in de stress, maar volgens relaxte-papa Gabriel zit dat wel goed: schaif stoat laif

Regenboog

''De regenboog staat hemelhoog als teken aan de wolken''

altijd al mijn lievelingsliedje geweest: hoop, wij hebben de schat gevonden!

1
De regenboog straalt hemelhoog
als teken in de wolken.
Gods trouw, die het heelal omspant,
vertoont zich aan de volken.

2
Het oordeel is voorbijgegaan.
De zon is doorgebroken.
En noach dankt voor zijn behoud:
het altaar staat te roken.

3
De liefelijke offergeur
wekt bij de HEER erbarmen.
Hij stilt zijn toorn en wil in gunst
zijn wereld weer omarmen.

4
God geeft zijn woord, dat Hij niet weer
de aarde zal vervloeken.
Hij wil de dood van zondaars niet.
Zijn liefde gaat hen zoeken.

5
Geen watervloed bedreigt voortaan
de gang der jaargetijden.
Zodat de lente telkens weer
haar groene kleed zal spreiden.

6
God zal, wanneer de boog verschijnt,
aan zijn verbond gedenken.
Zo wil Hij na het oordeel weer
de mens het leven schenken.

Gods belofte bij de regenboog baant de weg naar de vervulling van Genesis 3:15. Zie genesis 9:8-17 en ook Ezechiël 33:11 bij het vierde couplet.

Kijk de schat lag zo voor het oprapen in mijn ondertuin: